Zaterdagochtend 2 november 2024. Het is een grote dag voor de kinderen die meedoen aan het futsaltoernooi van KDM. Vandaag spelen de beste teams tegen elkaar in de halve finales en de finales. Dit zijn de jongens en meisjes die de andere teams al hebben verslagen in het toernooi dat verspreid is over 3 zaterdagen.  

KDM is een weeshuis dat wekelijkse voetballessen organiseert voor kansarme kinderen in Jakarta op 9 verschillende locaties. Door KDM krijgen zo’n 370 kinderen de mogelijkheid om wekelijks te trainen. Met dit programma wil KDM ervoor zorgen dat de kinderen sporten en vaardigheden ontwikkelen zoals samenwerken, discipline en doorzettingsvermogen.  

1 keer per jaar wordt er een meerdaags futsaltoernooi georganiseerd. De kinderen spelen verder geen competitie of wedstrijden (dat is te kostbaar) en kijken dus het hele jaar uit naar dit toernooi. Werkgroep ’72 betaalt een groot deel van het voetbaltoernooi én een groot deel van de futsallessen in 2025 met dank aan haar genereuze donateur Marvesa Oils and Fats.  

Op zaterdagochtend 10:30 uur arriveer ik bij het futsaltoernooi om de kijken. De stemming voelt vrolijk. Kinderen komen gelijk naar me toe en zeggen “What is your name, sir?”, waarop alle kinderen in de groep beginnen te lachen. Ze zien niet vaak een Westers persoon met zo’n blond uiterlijk. Andere kinderen doen zelfstandig een warming-up om zich voor te bereiden op de wedstrijd. Ik zeg hallo tegen deze jongens en loop door. Op een tafel zie ik enorme bekers staan voor de winnaars van het toernooi. Vervolgens word ik hartelijk begroet door Jessica en later Pak Sotar, de organisatoren van dit toernooi en de wekelijkse trainingen. We lopen samen naar de wedstrijden toe.  

Hier is de sfeer anders. Ik zie twee meisjesteams onder 14 jaar die hard tegen elkaar strijden. Het is bijzonder dat er meisjesteams zijn. Futsal is nog niet ingeburgerd in het systeem voor meisjes. Ik vind het dan ook geweldig dat KDM meisjes actief stimuleert om te voetballen. En ik ben verbaasd over het niveau. Er wordt veel samengespeeld, het spel gaat snel en is fanatiek. De meisjes zijn sportief en tegelijkertijd wordt er op het scherpst van de snede gespeeld. Nadat de wedstrijd afgelopen is, lopen jongens onder 14 jaar het veld op. Sommige jongens zijn de lucht al ingeschoten en hebben al puistjes en andere jongens zijn nog relatief klein en jong.  

Team Kolika speelt in blauwe shirtjes (team blauw), team Rusun Cakung in rode shirtjes (team rood). Er wordt goed gespeeld, vooral door het blauwe team. De bal wordt snel overgespeeld en de jongens staan goed in positie en weten elkaar te vinden. Team rood lijkt in het begin een klein beetje onder de indruk maar vecht door en wordt met fanatieke kreten aangemoedigd door de teamgenoten aan de kant. Het is 3-0 voor team blauw als team rood scoort. Een boost voor het rode team. Daarna scoren ze nog een keer en wordt het 3-2 en enorm spannend. De coaches schreeuwen aanwijzingen vanaf de kant en beide teams spelen snel en op het scherpst van de snede. Ik voel de spanning. Team blauw scoort. Ze zijn ongelofelijk blij, 4-2. Veel tijd krijgen ze niet om ervan te genieten want team rood scoort alweer en het wordt 4-3. De spanning loopt nog meer op. Er wordt gespeeld op tijd en er zijn niet veel minuten meer over.  

Waar er in het begin veel werd samengespeeld, lijkt het nu meer op paniekvoetbal. Beide teams schieten de ballen ver weg in de hoop dat er een actie uitkomt. Ik kijk naar de coaches en ben benieuwd wat er in hen omgaat. Wat zouden zij de spelers nu mee willen geven? Dan laat team rood een steek vallen in de verdediging en wordt het 5-3. Team blauw gaat helemaal door het dak. 5-3. Team rood heeft het mentaal zwaar en geeft tegelijkertijd alles wat ze hebben. De coach van team rood vraagt een time-out aan. De kinderen staan in een cirkel om hem heen. Hij vertelt en maakt gebaren. Daarna gaan ze terug in het veld. Het wordt nog even 5-4 en dan al snel 6-4 waarna er wordt gefloten. Team blauw springt in de lucht, is ongelofelijk blij en slaat elkaar op de borst. Nadat de teams elkaar een hand hebben gegeven, druipt team rood teneergeslagen het veld af. Wat een wedstrijd! Met volle teugen heb ik genoten van de inzet van de kinderen, het spel, het niveau en de spanning.  

Ook al zijn er winnaars en verliezers op zo’n dag, het is voor iedereen een geweldige ervaring om vol te gaan voor een wedstrijd en alles te geven wat je hebt. Pak Sotar bedankt me voor mijn komst en de sponsoring voor het toernooi en de wekelijkse trainingen. Ik kan alleen maar denken hoe blij ik ben dat er mensen zijn zoals Pak Sotar die zich elke dag inzetten voor deze kinderen.  

Over KDM 

KDM is een stichting die zich inzet voor de kinderen die in haar weeshuis wonen maar ook voor kansarme kinderen in Jakarta die nog bij hun ouders wonen. Door middel van sport en educatie probeert zij het leven van deze kinderen nu en in de toekomst een beetje mooier en hoopvoller te maken. Afgelopen jaar namen 370 kinderen deel aan hun voetbalprogramma. Een geweldige prestatie omdat uit onderzoek is gebleken dat minder dan 20% van de Indonesische kinderen voldoende fysiek actief is (2022 Indonesian Report Card on Physical Activity and Adolescents study). Deze kinderen hebben dan ook een platform nodig die hen stimuleert om fysiek actief te zijn. KDM zet zich daar met hart en ziel voor in en boekt goede resultaten. Wil je meer weten over KDM of de andere sportieve projecten die Werkgroep ’72 steunt? Klik dan hier.

Het bericht KDM futsaltoernooi verscheen eerst op Werkgroep '72.

Werkgroep ’72 heeft dit jaar groots uitgepakt tijdens Idul Fitri met een indrukwekkende actie. Met als doel kleine en grote tassen te verkopen, gevuld met een assortiment aan essentiële producten, om deze vervolgens aan het personeel in Jakarta te schenken ter ere van de traditionele viering van Idul Fitri.

Aan het einde van de Ramadan worden vaak voedselpakketten uitgedeeld als onderdeel van een traditie genaamd “Zakat al-Fitr” of “Fitrah”. Dit is een verplichte liefdadigheidsbijdrage die moslims aan het einde van de vastenmaand geven om behoeftigen te helpen, zodat zij ook kunnen deelnemen aan het feest van Eid al-Fitr, dat het einde van de Ramadan markeert.

Het uitdelen van voedselpakketten symboliseert solidariteit, naastenliefde en gemeenschapszin, waardoor mensen in staat worden gesteld om samen te komen en te vieren, ongeacht hun sociale of economische status. Dit gebaar van vrijgevigheid en delen is een belangrijk aspect van de Ramadan en versterkt de banden binnen de gemeenschap.

De tassen die door Werkgroep ’72 waren voorbereid, waren rijkelijk gevuld met items variërend van rijst, koffie en thee tot aan zoete koekjes en siroop.

Deze inspanning wierp vruchten af, waarbij Werkgroep ’72 maar liefst 50 juta wist op te halen met de verkoop van ruim 220 tassen. Een prestatie die mede mogelijk werd gemaakt door de sponsoring van de tassen door Super Indo, de sauzen door ABC / KraftHeinz en de melkpakjes door Friesland Campina.

Met deze opbrengst kan Werkgroep ’72 wederom waardevolle projecten in Jakarta ondersteunen. In de afgelopen maanden heeft Werkgroep ’72 verschillende initiatieven kunnen ondersteunen, waaronder de financiering van 19 middelbare scholieren en 4 studenten aan het MBO via XSProject. Daarnaast werd het eerste kwartaal van zondagschoollessen bij The Inspiration Factory gesteund, waar ruim 120 leerlingen worden aangemoedigd om te dromen over hun toekomst na het voltooien van hun studie, variërend van universitaire studies tot het najagen van carrières als arts of ondernemer.

Werkgroep’72 blijft zich vooral inzetten voor de ondersteuning van jongvolwassenen op hun pad naar zelfredzaamheid op het gebied van onderwijs en sport. Naast de jeugd worden ook ouderen gesteund, waarbij middels een warme maaltijd en sportlessen bij Kampung Kids en Pusaka74 steun wordt geboden. Bovendien organiseert een toegewijde groep vrijwilligers elke maandagmiddag activiteiten en spelletjes voor ouderen bij TBM3.

Deze recente actie tijdens Idul Fitri heeft niet alleen de spirit van vrijgevigheid en saamhorigheid benadrukt, maar heeft ook bijgedragen aan het verwezenlijken van de Werkgroep ’72 missie om positieve veranderingen te brengen in de gemeenschap van Jakarta. Met de voortdurende steun en toewijding van zowel vrijwilligers als donateurs, blijft Werkgroep ’72 een lichtpuntje van hoop en hulp in de regio.

Het bericht Succesvolle Idul Fitri actie verscheen eerst op Werkgroep '72.

Wat als ‘angst’ je enige metgezel is, omdat je nooit iets anders hebt gekend? De kinderen bij The Inspiration Factory tonen veerkracht en moed die je hart verwarmen. Naast hun normale schooldagen, kunnen ze onder de brug extra lessen volgen en daar vinden we ze ook. Ze zijn niet verlegen; ze benaderen je met vragen, sprankelend van enthousiasme. Van hobby’s tot familieverhalen; ze delen alles vol vertrouwen in het Engels.

Tijdens mijn eerste bezoek had ik geen idee van de magie die deze plek teweegbrengt. Nu, na talloze bezoeken en bijna een jaar later, dragen deze kinderen een speciaal plekje in mijn hart. Ik kan niet anders dan hun verhalen delen, iedereen laten zien wat voor pareltje The Inspiration Factory echt is. Hun missie? Een stralende toekomst voor kinderen uit bescheiden milieus. Een compleet pakket, van vaardigheidstraining tot emotionele ondersteuning, om hen en hun families te begeleiden naar betere kansen.

Veel van de ouders van deze kinderen zijn vissers of straatverkopers, die vast zitten in een moeilijke en uitzichtloze toekomst. Maar hier krijgen ze nieuwe kansen, kennis over geldbeheer, emotioneel inzicht en de belofte van een wereld vol mogelijkheden. Ik ontmoette een jongen die modeontwerper wil worden en een meisje die binnenkort in de Hyatt gaat werken. Dit zijn maar een paar voorbeelden van hun succesverhalen.

Toch is het niet altijd zonneschijn. Sommige kinderen durven hun comfortabele plek niet te verlaten maar telkens wanneer ze tegen obstakels aanlopen, staat The Inspiration Factory klaar. Ze herstellen het zelfvertrouwen, bieden begeleiding en zorgen dat niemand zich verloren voelt. Zo helpen ze hen stap voor stap de maatschappij in.

Vrijwilligerswerk heeft z’n uitdagingen. Het draait niet enkel om enthousiasme; structurele ondersteuning is essentieel. Samenwerkingen met psychologen en experts versterken hun programma’s. Ze streven naar een toekomstgericht onderwijs, waar gebruik wordt gemaakt van digitale materialen en waarin elk kind de kans krijgt om volledig tot bloei te komen.

Met nu vijf locaties in Jakarta, blijft hun grootste uitdaging financiering. Zoals Jenny, de mede-oprichter, opmerkte: zonder de juiste middelen wordt hun nobele missie bemoeilijkt. Toch blijven ze optimistisch en staan open voor hulp, of dat nu financieel is, of in de vorm van enthousiaste vrijwilligers.

Je bij hen aansluiten betekent dat je bijdraagt aan een beweging die het onderwijs herziet, één kind tegelijk. Als vrijwilliger maak je niet alleen het verschil in het leven van deze kinderen, maar ervaar je ook hun groei en transformatie van dichtbij.

De Inspiration Factory is meer dan een organisatie; het is een beweging, een symfonie van verandering, vooruitgang en hoop. En jij? Je bent uitgenodigd om mee te doen, om samen een wereld te bouwen waar de dromen van elk kind niet alleen gedroomd, maar ook geleefd worden.

Het bericht The Inspiration Factory (TIF) verscheen eerst op Werkgroep '72.

Lestari Sayang Anak is meer dan een weeshuis; het is een thuis, een familie, en een bron van hoop voor kinderen in nood. Gelegen in Jakarta, Indonesië, is dit een kleinschalige weeshuis onder leiding van de bijzondere Ingrid van der Mark. Het weeshuis zorgt voor kinderen die niet langer bij hun ouders kunnen wonen, meestal door economische redenen of omdat hun ouders zijn overleden.

Het verhaal van Ingrid en het weeshuis

Ingrid van der Mark vertrok naar Indonesië voor haar studie, waar ze onder andere onderzoek deed naar “The development of empathy and compliance in toddlers”. Na enkele jaren als lerares gewerkt te hebben in Indonesië, voelde ze dat ze haar leven een andere wending moest geven. Dit leidde haar tot de oprichting van Lestari Sayang Anak in 2008.

Onze ervaring

Vanaf het moment dat we Lestari Sayang Anak binnenstapten, werden we begroet met warme glimlachen en open armen. Het was vanaf het begin duidelijk dat dit geen gewoon weeshuis was; het was een thuis gevuld met liefde, zorgzaamheid en een gevoel van familie.

Het was een eer om Ingrid van der Mark te ontmoeten, de drijvende kracht achter dit bijzondere initiatief. Haar toewijding en passie voor het creëren van een liefdevolle thuisomgeving en een hoopvolle toekomst voor deze kinderen is bewonderenswaardig.

Hoe kunnen we helpen?

Bij Werkgroep ’72 zijn we voortdurend op zoek naar manieren om organisaties die een verschil maken in de gemeenschap te steunen. Lestari Sayang Anak is zo’n organisatie die een bijzonder plekje in ons hart heeft veroverd.

Het weeshuis is altijd op zoek naar gulle giften en mensen met een groot hart die een van de kinderen willen sponsoren. Dergelijke steun is van onschatbare waarde voor het waarborgen van een mooie en veelbelovende toekomst voor deze kinderen.

Conclusie

Ons bezoek aan Lestari Sayang Anak was een nederige en leerzame ervaring. Het herinnerde ons aan het belang van geven en ondersteunen van degenen die het het meest nodig hebben. Als je op zoek bent naar een manier om een zinvolle impact te maken op het leven van kinderen in nood, overweeg dan om Lestari Sayang Anak te steunen. Samen kunnen we hun toekomst nog mooier maken.

Het bericht Een warm welkom bij Lestari Sayang Anak verscheen eerst op Werkgroep '72.

Dat het sociaal tehuis (panti sosial) Tresna Budi Mulia3 (TBM3) een bijzondere plek is, dat is een gegeven. Een gebouw met vrolijke groene muren gevuld met ouderen die ons een stralende glimlach geven bij binnenkomst. Het gevoel als ik binnenloop met andere vrijwilligers van Werkgroep’72 is dat het een oase van rust is midden in een gewone woonwijk vlakbij Pondok Indah. De realiteit bewijst het tegenovergestelde. Het verdriet, verwardheid en de chaos die zich in de afdeling Psychiatrie bevindt zijn pijnlijk om mee te maken. 

Hermien, Jitty, Mira, Isabelle en ik, Lisanne, lopen zwaar bepakt het huis binnen. Er is inmiddels een groep van 10 vrijwilligers die iedere maandagmiddag meegaan naar TBM. We hebben tassen vol met spelletjes, knutsel spulletjes en, niet te vergeten, de sjoelbak mee waar alle mannen gelijk op af komen. Ietwat verlegen komt iedereen aan de klaargezette tafeltjes zitten terwijl wij alles uitruimen. De een heeft een voorkeur voor memory, de ander wil graag knutselen samen met Mira. Als we met de ouderen praten zijn ze gelukkig bij TBM, ze vinden het ook leuk om op wekelijks te knutselen omdat het zo fijn is voor de motoriek. 

Terwijl we samen met de mannen staan te sjoelen, vraagt er opeens iemand aan mij “Spreek je Hollands?”, een verdwaalde Nederlandse zin die mogelijk ooit is meegegeven van zijn ouders. Sommigen hebben nog Nederlands op de basis school moeten leren, dat zijn er steeds minder. Ook het Nederlandse Oranje elftal valt bij de mannen in de smaak – ze zijn allemaal bekend met Edwin van der Sar, Johan Cruyff, Marco van Basten en Ajax Amsterdam (ik probeer ze toch maar iedere keer uit te leggen dat Feyenoord Rotterdam een mooiere club is, maar dat begrijpen ze helaas niet zo goed). 

Na ongeveer een uur, trekken Hermien en Jitty wat koele drankjes en koekjes uit een van de zware tassen – iedereen krijgt gelijk en glimlach op het gezicht. We worden overspoeld met handjes die met een bekertje aankomen. Ze zijn dankbaar en blij om iets te krijgen. Naast de drie maaltijden (ontbijt, lunch, diner) die de ouderen op een dag krijgen, is alles wat tussendoor komt een gift. De versnaperingen worden goed ontvangen.

Op het einde ontmoeten wij een groep fysiotherapie studenten vanuit de Universiteit van Indonesië. De fysiotherapie studenten lopen verschillende stages waarvan een bij TBM3. Zij vertellen ons dat dit huis is opgericht door de Indonesische overheid voor ouderen die elders niet verzorgd kunnen worden. Vaak zijn ze dakloos geraakt of hebben ze geen kinderen gekregen die voor ze kunnen zorgen, zoals dat in Indonesië nog gaat.

Het voelt dubbel. Aan de ene kant is het mooi om te ervaren dat ze op deze liefdevolle plek samen kunnen komen, goed verzorgd worden en een fijn leven hebben. Tegelijkertijd leven de ouderen nu anders dan dat ze zijn opgegroeid, er is weinig privacy, ze hebben gelimiteerde bezittingen en sommigen hebben het besef (niet) meer van waar ze zijn beland. Hoewel er verschillen zijn in normen qua cultuur en privacy tussen Nederland en Indonesië, is het toch lastig om zelf geconfronteerd te worden met de realiteit.  

Uit eindelijk komt het er op neer dat de Werkgroep’72 een moment van blijheid en afleiding weet te creëren op de maandagmiddag, waar de ouderen vrijwillig langs kunnen komen voor een activiteit.  

Over Tresna Budi Mulia3 

TBM3 is een overheidshuis voor ongeveer 305 ouderen die ouder zijn dan 60 jaar, de inwoners hebben verschillende religies omdat hierin geen onderscheid wordt gemaakt. De ouderen hebben zorg nodig en kunnen niet terecht bij familie. Er zijn vier afdelingen, een voor zelfstandig wonen, een afdeling voor zelfstanding groepswonen, een afdeling van bewoners die verzorging/verpleging nodig hebben en een afdeling psychiatrie. Het verblijf in het verpleeghuis is gratis en wordt betaald door de overheid. 

Vrijwilligers van Werkgroep’72 gaan een keer per week samen met een groep ouderen activiteiten doen. Deze activiteiten zijn verschillend en gaan van spelletjes zoals sjoelen en memory tot knutselen zoals tekenen en verven. 

Interesse gekregen in Werkgroep’72?

Wil je een keer mee om activiteiten te doen? Of wil je meer informatie over wat Werkgroep’72 nog meer doet om het verschil te maken in Jakarta?

Neem dan contact op met de Werkgroep’72 via deze link!

Het bericht Werkgroep’72 op bezoek bij TBM3 verscheen eerst op Werkgroep '72.

De afgelopen periode is Werkgroep’72 druk bezig geweest met een schoenen actie voor BGBJ. Het idee hierachter is, zoveel mogelijk schoenen verzamelen voor de mensen van BGBJ. Resa Boenard heeft een lijst aangedragen met de maten en gevraagde hoeveelheden. Alle vrijwilligers van Werkgroep’72 zijn hard aan de slag gegaan om zoveel mogelijk schoenen te verzamelen.

Afgelopen maandag was de dag dat de schoenen overhandigd werden aan BGBJ. Met een volgeladen auto kwam Werkgroep’72 (vertegenwoordigd door Asha, Carin en Tanja) aan bij het prachtige kleine Kingdom, zoals Resa dit zelf noemt.

Resa ontvangt de dames hartelijk en ze laat meteen haar lievelingsplekje zien. Vanuit dit plekje heeft ze zicht over het terrein van de vuilstort.

De toekomst van BGBJ

Er gaat veel veranderen op de stort. Nadat Resa vorig jaar te horen kreeg dat BGBJ weg moet, heeft ze alles op alles gezet om er voor te zorgen dat de community niet zomaar hun thuis verliest. Ze heeft geprobeerd om het stukje grond te behouden of een goede prijs ervoor te krijgen, zodat ze ergens anders weer verder kan. Het heeft haar veel tijd en energie gekost en ze is redelijk moe gestreden. Toch geeft ze de moed niet op! Inmiddels heeft ze haar oog laten vallen op een ander stukje grond waar ze haar ideaal verder kan verwezenlijken. Strijdlustig is ze van plan haar droom voort te zetten.

Schoenen actie

Bij het zien van de grote hoeveelheid schoenen en de donatie aan kleding van Pa vander Steur, tovert ze een grote glimlach. ‘Hier zullen de kinderen blij mee zijn’, wat een enorme hoeveelheid. Als ze dit weekend komen gaan we ze uitreiken.

Iedereen die schoenen gedoneerd heeft, ontzettend bedankt voor de bijdrage. Deze zullen een hele mooie bestemming krijgen. We zijn blij dat we als Werkgroep’72 weer iets konden bijdrage en we blijven het koninkrijkje van Resa volgen op naar een nieuwe toekomst.

Zie hieronder wat foto’s voor een kleine sfeerimpressie.

Zou jij net als Asha, Carin en Tanja ook eens mee willen naar een yayasan?
Klik hier om te kijken wat de mogelijkheden zijn!

Het bericht Werkgroep’72 op bezoek bij BGBJ verscheen eerst op Werkgroep '72.

Het bericht Fundraiser bazaar Jakarta: Meet the Yayasans verscheen eerst op Werkgroep '72.

Het bericht Receptie 4 maart verscheen eerst op Werkgroep '72.

Ook voor Werkgroep’72 was er grote onzekerheid op de inkomsten. We misten al twee jaar een aantal geldschieters en we begonnen langzaam door onze reserves heen te gaan. Hierdoor hebben we aanvankelijk ook moeilijke beslissingen moeten nemen om projecten gedeeltelijk te financieren of in de wacht te zetten. 

In de maanden na maart ging het gelukkig beter. Een mooie donatie van De Nederlandse Club (DNC) in Jakarta en Dutch Business Network Indonesië, de van der Wal stichting, Stichting Vielvoye en Stichting de Beer hebben ons fantastisch geholpen. De opbrengst uit het charity event van het DNC Oranjebal was veel hoger dan ingeschat en met het totaal van de donarties waren we instaat om de projecten die deels gefinancierd waren of die on hold waren gezet alsnog te financieren.

Activiteiten van Werkgroep’72 in 2022

Al met al hebben we een goed jaar gedraaid waarin we mede dankzij onze sponsoren, vrijwilligers en de contacten van de yayasans weer heel veel volwassenen en kinderen die dat zo nodig hebben, een beetje perspecitief hebben kunnen geven 

In de tweede helft 2022 pakten de yayasan hun reguliere activiteiten weer op en konden we als Werkgroep’72 weer op bezoek komen. Er werd weer gekookt en gedanst bij Kampung Kids. Elke maandag zijn we te vinden bij Tresna Budi Mulia om met ouderen te knutselen en spelletjes te spelen. De ouders van kinderen met een beperking krijgen weer voorlichting in de wijk bij Sayab Ibu Bintaro. En kinderen konden eindelijk weer naar school.

Noodhulp hebben we in 2022 nauwelijks hoeven geven. Alleen vanwege een brand bij Sayab Ibu Bintaro hebben we een hulpactie op poten gezet om kleding en speelgoed te brengen. Een aantal projecten zijn uitgebreid. Bij de Inspiration Factory is een tweede ‘dreamschool’ programma gestart en zijn de scholarships voor de leerlingen bij XSproject uitgebreid. Drie college studenten worden nu ook ondersteunt met financiering via Werkgroep’72.

Het bericht Welkom bij Werkgroep’72 verscheen eerst op Werkgroep '72.

50 jaar geleden waren er een aantal vrijwilligers die op eigen houtje vrijwilligerswerk uitvoerden. Tot zij in 1972 bedachten om er een officiële club van te maken, zodat het werk wat meer gecoördineerd kon worden. En nóg belangrijker: dat het werk ook voortgezet zou worden. De eerste vergaderingen werden gehouden op de residentie. Even later werden deze voorgezet in het “Groene Kamertje” op de ambassade.

Hoe mooi is het om het jubileum jaar in te luiden, met een stukje taart en een bubbeltje, óp de residentie?! Na verwelkoming van de ambassadeur, hielden Kai-Yin en Tanja ook een klein woordje. Eerst over de 50-jarige ontwikkeling van het vrijwilligerswerk en de organisatie van Werkgroep’72 en daarna nog een mooi gedicht uit de jaren ’70 over de oprichting. Daarna hebben we gezellig met elkaar kunnen bijpraten en de voorbereidingen voor de volgende twee events besproken: de officiële receptie en een bazaar op de NAS (even afhankelijk van de restricties rondom COVID-19) ter viering van het jubileumjaar

Zie hieronder wat foto’s voor een kleine sfeerimpressie.

Het bericht Terug op de residentie verscheen eerst op Werkgroep '72.