Zaterdagochtend 2 november 2024. Het is een grote dag voor de kinderen die meedoen aan het futsaltoernooi van KDM. Vandaag spelen de beste teams tegen elkaar in de halve finales en de finales. Dit zijn de jongens en meisjes die de andere teams al hebben verslagen in het toernooi dat verspreid is over 3 zaterdagen.  

KDM is een weeshuis dat wekelijkse voetballessen organiseert voor kansarme kinderen in Jakarta op 9 verschillende locaties. Door KDM krijgen zo’n 370 kinderen de mogelijkheid om wekelijks te trainen. Met dit programma wil KDM ervoor zorgen dat de kinderen sporten en vaardigheden ontwikkelen zoals samenwerken, discipline en doorzettingsvermogen.  

1 keer per jaar wordt er een meerdaags futsaltoernooi georganiseerd. De kinderen spelen verder geen competitie of wedstrijden (dat is te kostbaar) en kijken dus het hele jaar uit naar dit toernooi. Werkgroep ’72 betaalt een groot deel van het voetbaltoernooi én een groot deel van de futsallessen in 2025 met dank aan haar genereuze donateur Marvesa Oils and Fats.  

Op zaterdagochtend 10:30 uur arriveer ik bij het futsaltoernooi om de kijken. De stemming voelt vrolijk. Kinderen komen gelijk naar me toe en zeggen “What is your name, sir?”, waarop alle kinderen in de groep beginnen te lachen. Ze zien niet vaak een Westers persoon met zo’n blond uiterlijk. Andere kinderen doen zelfstandig een warming-up om zich voor te bereiden op de wedstrijd. Ik zeg hallo tegen deze jongens en loop door. Op een tafel zie ik enorme bekers staan voor de winnaars van het toernooi. Vervolgens word ik hartelijk begroet door Jessica en later Pak Sotar, de organisatoren van dit toernooi en de wekelijkse trainingen. We lopen samen naar de wedstrijden toe.  

Hier is de sfeer anders. Ik zie twee meisjesteams onder 14 jaar die hard tegen elkaar strijden. Het is bijzonder dat er meisjesteams zijn. Futsal is nog niet ingeburgerd in het systeem voor meisjes. Ik vind het dan ook geweldig dat KDM meisjes actief stimuleert om te voetballen. En ik ben verbaasd over het niveau. Er wordt veel samengespeeld, het spel gaat snel en is fanatiek. De meisjes zijn sportief en tegelijkertijd wordt er op het scherpst van de snede gespeeld. Nadat de wedstrijd afgelopen is, lopen jongens onder 14 jaar het veld op. Sommige jongens zijn de lucht al ingeschoten en hebben al puistjes en andere jongens zijn nog relatief klein en jong.  

Team Kolika speelt in blauwe shirtjes (team blauw), team Rusun Cakung in rode shirtjes (team rood). Er wordt goed gespeeld, vooral door het blauwe team. De bal wordt snel overgespeeld en de jongens staan goed in positie en weten elkaar te vinden. Team rood lijkt in het begin een klein beetje onder de indruk maar vecht door en wordt met fanatieke kreten aangemoedigd door de teamgenoten aan de kant. Het is 3-0 voor team blauw als team rood scoort. Een boost voor het rode team. Daarna scoren ze nog een keer en wordt het 3-2 en enorm spannend. De coaches schreeuwen aanwijzingen vanaf de kant en beide teams spelen snel en op het scherpst van de snede. Ik voel de spanning. Team blauw scoort. Ze zijn ongelofelijk blij, 4-2. Veel tijd krijgen ze niet om ervan te genieten want team rood scoort alweer en het wordt 4-3. De spanning loopt nog meer op. Er wordt gespeeld op tijd en er zijn niet veel minuten meer over.  

Waar er in het begin veel werd samengespeeld, lijkt het nu meer op paniekvoetbal. Beide teams schieten de ballen ver weg in de hoop dat er een actie uitkomt. Ik kijk naar de coaches en ben benieuwd wat er in hen omgaat. Wat zouden zij de spelers nu mee willen geven? Dan laat team rood een steek vallen in de verdediging en wordt het 5-3. Team blauw gaat helemaal door het dak. 5-3. Team rood heeft het mentaal zwaar en geeft tegelijkertijd alles wat ze hebben. De coach van team rood vraagt een time-out aan. De kinderen staan in een cirkel om hem heen. Hij vertelt en maakt gebaren. Daarna gaan ze terug in het veld. Het wordt nog even 5-4 en dan al snel 6-4 waarna er wordt gefloten. Team blauw springt in de lucht, is ongelofelijk blij en slaat elkaar op de borst. Nadat de teams elkaar een hand hebben gegeven, druipt team rood teneergeslagen het veld af. Wat een wedstrijd! Met volle teugen heb ik genoten van de inzet van de kinderen, het spel, het niveau en de spanning.  

Ook al zijn er winnaars en verliezers op zo’n dag, het is voor iedereen een geweldige ervaring om vol te gaan voor een wedstrijd en alles te geven wat je hebt. Pak Sotar bedankt me voor mijn komst en de sponsoring voor het toernooi en de wekelijkse trainingen. Ik kan alleen maar denken hoe blij ik ben dat er mensen zijn zoals Pak Sotar die zich elke dag inzetten voor deze kinderen.  

Over KDM 

KDM is een stichting die zich inzet voor de kinderen die in haar weeshuis wonen maar ook voor kansarme kinderen in Jakarta die nog bij hun ouders wonen. Door middel van sport en educatie probeert zij het leven van deze kinderen nu en in de toekomst een beetje mooier en hoopvoller te maken. Afgelopen jaar namen 370 kinderen deel aan hun voetbalprogramma. Een geweldige prestatie omdat uit onderzoek is gebleken dat minder dan 20% van de Indonesische kinderen voldoende fysiek actief is (2022 Indonesian Report Card on Physical Activity and Adolescents study). Deze kinderen hebben dan ook een platform nodig die hen stimuleert om fysiek actief te zijn. KDM zet zich daar met hart en ziel voor in en boekt goede resultaten. Wil je meer weten over KDM of de andere sportieve projecten die Werkgroep ’72 steunt? Klik dan hier.

Het bericht KDM futsaltoernooi verscheen eerst op Werkgroep '72.

Dat het sociaal tehuis (panti sosial) Tresna Budi Mulia3 (TBM3) een bijzondere plek is, dat is een gegeven. Een gebouw met vrolijke groene muren gevuld met ouderen die ons een stralende glimlach geven bij binnenkomst. Het gevoel als ik binnenloop met andere vrijwilligers van Werkgroep’72 is dat het een oase van rust is midden in een gewone woonwijk vlakbij Pondok Indah. De realiteit bewijst het tegenovergestelde. Het verdriet, verwardheid en de chaos die zich in de afdeling Psychiatrie bevindt zijn pijnlijk om mee te maken. 

Hermien, Jitty, Mira, Isabelle en ik, Lisanne, lopen zwaar bepakt het huis binnen. Er is inmiddels een groep van 10 vrijwilligers die iedere maandagmiddag meegaan naar TBM. We hebben tassen vol met spelletjes, knutsel spulletjes en, niet te vergeten, de sjoelbak mee waar alle mannen gelijk op af komen. Ietwat verlegen komt iedereen aan de klaargezette tafeltjes zitten terwijl wij alles uitruimen. De een heeft een voorkeur voor memory, de ander wil graag knutselen samen met Mira. Als we met de ouderen praten zijn ze gelukkig bij TBM, ze vinden het ook leuk om op wekelijks te knutselen omdat het zo fijn is voor de motoriek. 

Terwijl we samen met de mannen staan te sjoelen, vraagt er opeens iemand aan mij “Spreek je Hollands?”, een verdwaalde Nederlandse zin die mogelijk ooit is meegegeven van zijn ouders. Sommigen hebben nog Nederlands op de basis school moeten leren, dat zijn er steeds minder. Ook het Nederlandse Oranje elftal valt bij de mannen in de smaak – ze zijn allemaal bekend met Edwin van der Sar, Johan Cruyff, Marco van Basten en Ajax Amsterdam (ik probeer ze toch maar iedere keer uit te leggen dat Feyenoord Rotterdam een mooiere club is, maar dat begrijpen ze helaas niet zo goed). 

Na ongeveer een uur, trekken Hermien en Jitty wat koele drankjes en koekjes uit een van de zware tassen – iedereen krijgt gelijk en glimlach op het gezicht. We worden overspoeld met handjes die met een bekertje aankomen. Ze zijn dankbaar en blij om iets te krijgen. Naast de drie maaltijden (ontbijt, lunch, diner) die de ouderen op een dag krijgen, is alles wat tussendoor komt een gift. De versnaperingen worden goed ontvangen.

Op het einde ontmoeten wij een groep fysiotherapie studenten vanuit de Universiteit van Indonesië. De fysiotherapie studenten lopen verschillende stages waarvan een bij TBM3. Zij vertellen ons dat dit huis is opgericht door de Indonesische overheid voor ouderen die elders niet verzorgd kunnen worden. Vaak zijn ze dakloos geraakt of hebben ze geen kinderen gekregen die voor ze kunnen zorgen, zoals dat in Indonesië nog gaat.

Het voelt dubbel. Aan de ene kant is het mooi om te ervaren dat ze op deze liefdevolle plek samen kunnen komen, goed verzorgd worden en een fijn leven hebben. Tegelijkertijd leven de ouderen nu anders dan dat ze zijn opgegroeid, er is weinig privacy, ze hebben gelimiteerde bezittingen en sommigen hebben het besef (niet) meer van waar ze zijn beland. Hoewel er verschillen zijn in normen qua cultuur en privacy tussen Nederland en Indonesië, is het toch lastig om zelf geconfronteerd te worden met de realiteit.  

Uit eindelijk komt het er op neer dat de Werkgroep’72 een moment van blijheid en afleiding weet te creëren op de maandagmiddag, waar de ouderen vrijwillig langs kunnen komen voor een activiteit.  

Over Tresna Budi Mulia3 

TBM3 is een overheidshuis voor ongeveer 305 ouderen die ouder zijn dan 60 jaar, de inwoners hebben verschillende religies omdat hierin geen onderscheid wordt gemaakt. De ouderen hebben zorg nodig en kunnen niet terecht bij familie. Er zijn vier afdelingen, een voor zelfstandig wonen, een afdeling voor zelfstanding groepswonen, een afdeling van bewoners die verzorging/verpleging nodig hebben en een afdeling psychiatrie. Het verblijf in het verpleeghuis is gratis en wordt betaald door de overheid. 

Vrijwilligers van Werkgroep’72 gaan een keer per week samen met een groep ouderen activiteiten doen. Deze activiteiten zijn verschillend en gaan van spelletjes zoals sjoelen en memory tot knutselen zoals tekenen en verven. 

Interesse gekregen in Werkgroep’72?

Wil je een keer mee om activiteiten te doen? Of wil je meer informatie over wat Werkgroep’72 nog meer doet om het verschil te maken in Jakarta?

Neem dan contact op met de Werkgroep’72 via deze link!

Het bericht Werkgroep’72 op bezoek bij TBM3 verscheen eerst op Werkgroep '72.

De afgelopen periode is Werkgroep’72 druk bezig geweest met een schoenen actie voor BGBJ. Het idee hierachter is, zoveel mogelijk schoenen verzamelen voor de mensen van BGBJ. Resa Boenard heeft een lijst aangedragen met de maten en gevraagde hoeveelheden. Alle vrijwilligers van Werkgroep’72 zijn hard aan de slag gegaan om zoveel mogelijk schoenen te verzamelen.

Afgelopen maandag was de dag dat de schoenen overhandigd werden aan BGBJ. Met een volgeladen auto kwam Werkgroep’72 (vertegenwoordigd door Asha, Carin en Tanja) aan bij het prachtige kleine Kingdom, zoals Resa dit zelf noemt.

Resa ontvangt de dames hartelijk en ze laat meteen haar lievelingsplekje zien. Vanuit dit plekje heeft ze zicht over het terrein van de vuilstort.

De toekomst van BGBJ

Er gaat veel veranderen op de stort. Nadat Resa vorig jaar te horen kreeg dat BGBJ weg moet, heeft ze alles op alles gezet om er voor te zorgen dat de community niet zomaar hun thuis verliest. Ze heeft geprobeerd om het stukje grond te behouden of een goede prijs ervoor te krijgen, zodat ze ergens anders weer verder kan. Het heeft haar veel tijd en energie gekost en ze is redelijk moe gestreden. Toch geeft ze de moed niet op! Inmiddels heeft ze haar oog laten vallen op een ander stukje grond waar ze haar ideaal verder kan verwezenlijken. Strijdlustig is ze van plan haar droom voort te zetten.

Schoenen actie

Bij het zien van de grote hoeveelheid schoenen en de donatie aan kleding van Pa vander Steur, tovert ze een grote glimlach. ‘Hier zullen de kinderen blij mee zijn’, wat een enorme hoeveelheid. Als ze dit weekend komen gaan we ze uitreiken.

Iedereen die schoenen gedoneerd heeft, ontzettend bedankt voor de bijdrage. Deze zullen een hele mooie bestemming krijgen. We zijn blij dat we als Werkgroep’72 weer iets konden bijdrage en we blijven het koninkrijkje van Resa volgen op naar een nieuwe toekomst.

Zie hieronder wat foto’s voor een kleine sfeerimpressie.

Zou jij net als Asha, Carin en Tanja ook eens mee willen naar een yayasan?
Klik hier om te kijken wat de mogelijkheden zijn!

Het bericht Werkgroep’72 op bezoek bij BGBJ verscheen eerst op Werkgroep '72.

Het bericht Fundraiser bazaar Jakarta: Meet the Yayasans verscheen eerst op Werkgroep '72.

2022 zal helemaal in het teken staan van het gouden jubileum. In maart zal er een receptie plaats vinden op de Ambassade en in april zal er een leuke bazaar georganiseerd worden in samenwerking met de NAS. We zullen hiervoor diverse yayasans uitnodigen en ook zullen de producten van de productcommissie te koop zijn. Indien COVID-19 dit natuurlijk toelaat. Houd daarnaast ook al onze social media in de gaten voor leuke interviews met ex-vrijwilligers of andere belangrijke sleutelfiguren voor Werkgroep’72. Ook zullen we leuke weetjes posten, die op een later moment dit jaar in een boek zullen verschijnen. Dit boek is ook te bestellen voor de geïnteresseerden.

Aftrap jubileumjaar

Het jubileumjaar is afgetrapt met een persoonlijk verhaal van Pleun Drachman-Pinsel, gepubliceerd in de Moesson Internationaal. Moesson is een Indisch maandblad dat in eerste instantie alleen in Nederland uitgegeven werd. Sinds een paar jaar hebben ze uitgebreid met een Internationale versie omdat de Indische gemeenschap zich niet alleen in Nederland bevindt, maar ook daarbuiten. Lees hieronder het hele verhaal.

Het bericht Hiep Hiep Hoera, Werkgroep’72 vijftig jaar! verscheen eerst op Werkgroep '72.

Op 19 november hebben we een bezoek gebracht aan ‘HELP for Refugees’, het leercentrum door en voor vluchtelingen in Tebet, Zuid-Jakarta. We hebben onder andere spullen gebracht zoals een tweedehands Ipad, boeken en beddegoed voor een aantal gezinnen. Ook hebben we de lopende projecten besproken en vooruit geblikt naar 2022.

De vluchtelingen in Jakarta hebben het de afgelopen maanden extra zwaar gehad. Vanuit een al moeilijke situatie zorgde de Covid-19 piek voor veel extra ellende. Ook zijn er in de vluchtelingengemeenschap veel zorgen over de situatie van vrienden en familie in Afghanistan. Ongeveer de helft van de 14.000 vluchtelingen in Indonesie komt uit Afghanistan.

Door Covid-19 heeft HELP dit jaar volledig online les moeten geven aan de circa 150 leerlingen, in de leeftijd van 4 tot 56 jaar. Begin 2022 wil HELP heel graag weer gedeeltelijk fysiek les gaan geven in het leercentrum. Dat wordt misschien weer mogelijk omdat alle vluchtelingen van 12 jaar en ouder nu worden gevaccineerd.

De zes tablets die we als Werkgroep ‘72 met een bijdrage van één van onze donoren hebben gefinancierd worden komende week aangeschaft. Hierdoor wordt het voor zes gezinnen mogelijk weer goed online les te volgen via Zoom en onderwijsapps te gebruiken.

De voedselpakketten die we in augustus, september en oktober hebben gefinancierd voor HELP werden heel erg gewaardeerd door de bijna 90 gezinnen die ze hebben ontvangen. De vitamines van Youvit die bij de pakketten werden geleverd voorzien in een grote behoefte in deze tijd waar de gezondheid zo in gevaar is. Tijdens ons bezoek op 19 november hebben we weer een nieuwe lading vitamines kunnen overhandigen.

Ook voor 2022 blijft ondersteuning van HELP op verschillende fronten heel erg welkom. Het gaat dan bijvoorbeeld om voedselpakketten en ondersteuning bij het inzetten van goede leraren uit de vluchtelingengemeenschap.

Het bericht Op bezoek bij HELP verscheen eerst op Werkgroep '72.